Polityka fiskalna
Obecnie polityka dzieli się na wiele różnych typów. Jednym z nich jest polityka fiskalna, która to uważana jest za pewne działania na terenie potencjalnego państwa, które to mają na celu kształtować jego budżet. To sprawia, ze działania te są przeprowadzane w podatkach, wydatkach, zobowiązaniach państwa, wpływach a także w zadłużeniach o charakterze publicznym. W tej polityce ważne są nie tylko wpływy, ale także i wydatki znane nam, jako subwencje państwie, czy też inwestycje prowadzone na terenie państwa. Realizowanie takiej polityki ma bardzo wiele zadań, a jednym z najważniejszych jest zmniejszenie bezrobocia na terenie kraju. Jeżeli następuje w pewnym czasie wzrost aktywności gospodarczej wówczas możemy powiedzieć, że do czynienia mamy z polityką restrykcyjną, czy też polityką ekspansywną. Jak w każdej innej polityce, także w polityce fiskalnej możemy spotkać się z pewnymi trudnościami. Jednym z ograniczeń, poprzez które polityka ta nie może się rozwijać oraz podejmować pewnych działań jest ograniczenie budżetowe. Wówczas to mamy do czynienia z opóźnieniem czasowym realizowanych zadań oraz innymi trudnościami o charakterze pieniężnym. Oczywiście w tej polityce bardzo ważną rolę odgrywa polityka podatkowa, która stanowi jej główne źródło dochodów. W tej sytuacji na początku każdego nowego roku rząd musi podjąć decyzje o ustaleniu wysokości podatków, które to mają obowiązywać na terenie danego kraju. Jeśli polityka fi skalna prowadzona jest zgodnie z ustaleniami, wówczas może spowodować, że spadną znacznie wahania cykli koniunkturalnych, utrzymana zostanie tendencja wzrostowa gospodarki kraju, a także nastąpi stabilizacja cen oraz zmniejszy się inflacja. Zaletą owej polityki jest przede wszystkim to, że w znacznym stopniu może ona pomóc w stabilizacji całej gospodarki narodowej. Aby polityka fiskalna mogła działać skutecznie i precyzyjnie niezbędne są pewne instrumenty. Instrumentami tymi są na przykład: dochody budżetu państwa, wydatki budżetu państwa, deficyt i nadwyżki budżetowe, dług publiczny.
Polityka monetarna
Jeśli chcemy wyjaśnić pojęcie polityki monetarnej stwierdzić musimy, ze jej główna funkcja polega na tym, aby w jak najlepszy sposób dostosować pieniądz, jakie znajduje się w obiegu do wszelkich wydarzeń, które to są aktualne. Jeżeli w polityce tej mamy do czynienia z pewną przesadą, wówczas określamy ten fakt, jako recesję lub też inflacje w zależności od tego, w którą stronę owa przesada następuje. Jak powszechnie wiadomo, żadna gospodarka nie jest tworem o charakterze skomplikowanym, dlatego też w łatwy i prosty w zasadzie sposób można ją utrzymać pomiędzy tymi dwoma odchyleniami. Oczywiście pieniądz kreowany jest przez państwo, co sprawia, że mogą nastąpić pewne odchylenia w jednym bądź w drugim kierunku. Główną rolę w tego rodzaju polityce odgrywa Narodowy Bank Polski, znany nam jak bank centralny. Niegdyś wszystkie banki, które to istniały na terenie świata miały charakter prywatny. Obecnie wiele banków czy też innych tego typu instytucji ma charakter państwowy. To właśnie bank centralny emituje pewne kwoty pieniężne, które to ma możliwość wymieniać na monetę srebrną bądź też złotą. Istotna zmiana nastąpiła tutaj po II wojnie światowej, kiedy nastąpiła recesja gospodarki. Dziś to właśnie bank centralny pełni wszystkie najważniejsze w państwie funkcje i w polityce monetarnej. Znany jest on nam, jako bank banków, dzięki czemu pełni centralna rolę zarządzania pieniędzmi. To do niego należy emisja pieniądza oraz udzielenie go bankom komercyjnym. Oprócz tego jest to bank państwa, bowiem to on odpowiada za stan finansowy całej gospodarczej strefy na terenie danego kraju. Polityka monetarna w każdym kraju na świecie ma bardzo duże wręcz zasadnicze znacznie. Bez niej nasza gospodarka nie mogłaby prawidłowo funkcjonować a co więcej wciąż byłaby narażona na ogromne straty, które to niezwykle trudno byłoby naprawić.
Polityka społeczna
Jednym z najważniejszych rodzajów, które możemy wyróżnić w polityce jest polityka społeczna. Jeśli chcemy wyjaśnić, czym właściwie jest polityka społeczna musimy powiedzieć, ze jest ona przyjęta przez władzę publiczna oraz przez organizacje o charakterze pozarządowym. Taka polityka ma w swym głównym celu zaspokoić wszelkie potrzeby, które to są związane z rozwiązaniem istniejących problemów społecznych. Dodatkowo warto ująć, że ten typ polityki to jedna z dziedzin nauk społecznych, która zajmuje się zarówno teorią jak i praktyką wykonywanych prac. W obecnym czasie tego typu nauka o polityce społecznej znajduje bardzo często różnorodne zastosowanie przy konstruowaniu wszelkiego typu programów gospodarczych a także tych o charakterze społecznym. Najczęściej tego rodzaju polityką zajmują się istniejące partie polityczne, zaś wyborcy wybierają te osoby, które to realizują swój program zgodnie ze wszystkimi zawartymi wcześniej deklaracjami. Dziś mamy do czynienia także z modelem społecznej gospodarki rynkowej, która to cieszy się zasadniczym uznaniem. Polityka społeczna składa się z bardzo wielu zagadnień, które to są zarówno prawne, polityczne, jak i ekonomiczne. Dzieje się tak, dlatego że polityka społeczna działa na etapie wielu obszarów, jak na przykład: demografii, czyli ludności, edukacji kultury, ochrony zdrowia, mieszkań, zatrudnienia a także migracji. Jednym z głównych celów tej polityki jest zapewnienie bezpieczeństwa socjalnego. Bezpieczeństwo to obejmuje zapewnienie dochodów i usług w chwili, kiedy istnieje możliwość wystąpienia ryzyka socjalnego. Takim ryzykiem jest na przykład choroba, inwalidztwo, starość, czy też panujące obecnie bardzo często bezrobocie. Polityka społeczna zajmuje się także inwestycjami w człowieka. Dodatkowo sprawia, ze istnieje możliwość wytworzenia ładu społecznego, który jest dla wielu naszych rodaków podstawą stabilizacji życiowej ludzi.
Etapy rozwoju polityki społecznej
Polityka społeczna zaczęła rozwijać się od lat osiemdziesiątych dziewiętnastego wieku. Wówczas to zaczęły się rozwijać zagadnienia z zakresu praw ubogich, które to miały dotyczyć podstawy ubezpieczeniowej. Taką ustawę wprowadzono w Anglii w roku w 1601. Z kolei w roku 1795 zostały po raz pierwszy wprowadzone zasiłki, które miał na celu wyrównać płace. W dziewiętnastym wieku polityka społeczna została także powiązana z kwestią robotniczą. Wówczas to rozwinął się kapitalizm, niestety nadal występowały nierówności pomiędzy stanami społecznymi. Nierówności te człowieka marginalizowały ludzi, którzy byli bezdomni, głodni, a także chorzy bądź też pozostawali bez pracy. Wówczas to rozwijały się sprawy socjalne, które to przybierały na ogólnym znaczeniu. Niezwykle ważną rolę w polityce społecznej odegrał kanclerz Niemiec Otto von Bismarck, który to wyróżnił aż trzy rodzaje obowiązkowego ubezpieczenia ludzi. Takie ubezpieczenia były to: ubezpieczenie na wypadek choroby, ubezpieczenie od wypadków przy pracy, oraz ubezpieczenie w razie starości i inwalidztwa. Ustawy te sprawiły, że większa ilość krajów zdecydowała się wprowadzić ten system ubezpieczeń. Wówczas to na całym świecie zaczął kształtować się konsens, który to polegał na prowadzeniu w ramach danego państwa polityki społecznej. Dodatkowo powstały nowe rodzaje świadczeń, a także wprowadzono wiele ubezpieczeń, które obejmowały nie tylko robotników miejskich, przemysłowych, ale także i wiejskich. Ubezpieczenia te najczęściej wprowadzono w krajach wysoko rozwiniętych, zaś ich działania były niezwykle pozytywne w skutkach dla mieszkańców miast. W wieku dwudziestym nastąpiło pewne przewartościowanie dawnych priorytetów polityki społecznej. Przede wszystkim zaostrzono kryteria świadczeń, jakie to dotychczas istniały. Polityka miała interdyscyplinarny charakter, teleologiczny, czyli celowy charakter, praktyczny charakter a także społeczny charakter.
Ustrojowość w państwie
Polityka jest obszarem wiedzy niezwykle rozwiniętym, który to bardzo często kojarzony jest z pewnymi poglądami oraz prądami politycznymi. Ustrój w państwie jest elementem niezwykle ważnym, bowiem decyduje o tym, w jaki sposób dany kraj funkcjonuje oraz jakie ma plusy oraz minusy. Oczywiście, aby ustrój mógł zostać ustalony niezbędne jest, aby wpierw przeprowadzić kampanie wyborczą. Oczywiście mając na myśli kampanię powiemy, że jest to przede wszystkim jedna bardzo wielka inwestycja. To sprawia, ze musimy dokładnie przemyśleć strategię każdej kampanii wyborczej a jest to ważne przede wszystkim, dlatego, aby nie zostać wielkim przegranym. Przegranym można, bowiem zostać zarówno na gruncie o charakterze społecznym, ale także i na gruncie typowo finansowym. Obecnie każda prowadzona kampania wyborcza jest zgodna z prawidłami marketingu politycznego. To z kolei sprawia, że jej kształtowaniem zajmują się najczęściej jedynie w pełni wykwalifikowani specjaliści. Jeśli chcemy wiedzieć, kiedy rozpoczyna się kampania wyborcza stwierdzić musimy, że rozpoczyna się w chwili pierwszego ogłoszenia daty wyborów. Z kolei każda kampania wyborcza kończy się najczęściej na jedną dobę przed rozpoczęciem właściwych wyborów. Możemy powiedzieć, że jest to cisza wyborcza. Podczas trwania ciszy wyborczej nie można promować kandydatury żadnego polityka, bowiem te działania prowadzone były wcześniej. Oczywiście przed ciszą wyborczą można to czynić w pełni dowolnie, dlatego, że każdy potencjalny polityk powinien zostać tak przedstawiony, aby zdobył szacunek społeczeństwa, a tym samym miał szansę na uzyskanie odpowiedniej liczby głosów. Niegdyś kampania prowadzona była w taki sposób, aby spowodować docieraniu bezpośrednim do wyborców a tym samym spowodowanie, aby oddali oni głos na potencjalnego kandydata. Im więcej wyborców tym większa szansa na realizację kampanii wyborczej.
Demokracja parlamentarna
Demokracja parlamentarna
Termin demokracja wywodzi się z języka greckiego i został utworzony ze słów „lud” i „rządze”, oznaczając władzę ludu czyli ogółu pełnoprawnych obywateli. Obecnie dominuje demokracja parlamentarna, w której uprawnienie do głosowania wybierają członków parlamentu jako przedstawicieli.
Liczba mandatów zależy od ilości oddanych głosów na poszczególne partie oraz obowiązującej ordynacji wyborczej. Gwarantem jej istnienia jest konstytucja. Może być stopniowana, co oznacza że w ustroju udział ogółu obywateli może być różny, większy lub mniejszy. Na przykład we współczesnych monarchiach konstytucyjnych władza formalnie należy do króla lecz faktycznie wzajemne stosunki między władcą a poddanymi reguluje konstytucja, która może oddać całą władzę poddanym.
Demokracja pośrednia, zwana też przedstawicielską, to rodzaj demokracji, w której decyzję podejmują przedstawiciele społeczeństwa wybrani w wyborach.
Według obecnie przyjmowanych kryteriów za państwa demokratyczne uznaje się takie, których ustrój opiera się na dostępności polityki dla wszystkich zainteresowanych bez ograniczeń klasowych, rasowych, majątkowych, religijnych lub ze względu na płeć. Muszą posiadać możliwość wybierania kandydatów na stanowiska publiczne przez ogół obywateli, stanowiska te mają być dostępne dla wszystkich, nie objętych wyrokiem sądowym pozbawiającym praw publicznych.
Częścią demokracji jest suwerenność narodu oznaczająca, że władza zwierzchnia należy do społeczności żyjącej w granicach państwa oraz zasada reprezentacji oznaczająca przekazywanie uprawnień przysługujących władzy na przedstawicieli wybieranych przez naród w wyborach powszechnych i działających następnie pod kontrolą narodu.
Wybory uznawane są za główne źródło prawomocności władzy, w ten sposób potwierdzana jest jej legalność na drodze cyklicznych wyborów powszechnych. Obywatele mają prawo zrzeszać się w partie polityczne i wybierać przedstawicieli władzy spośród różnych orientacji politycznych. W państwie demokratycznym istnieją wyspecjalizowane instytucje kontrolujące władzę aby zapobiec jej nadużyciu. Ośrodki władzy kontrolują się wzajemnie oraz na drodze zorganizowanej opozycji politycznej.
Obywatele posiadają wolność przekonań, religii i wypowiedzi.
Istnieją instytucje chroniące prawa obywatelskie na przykład przed nadmierną i nieuzasadnioną ingerencją władzy w życie jednostek.
PRL i transformacja ustrojowa
PRL i transformacja ustrojowa
Sytuacja w kraju zmieniła się po śmierci Stalina w marcu 1953 r., zakończyła ona okres największego terroru i strachu. Nastąpił okres tzw. odwilży, który trwał do 1956 r., w tym czasie Chruszczow ogłosił w Moskwie, podczas zjazdu partii referat „O kulcie jednostki i jego następstwach” ujawniając w nim część zbrodni Stalina i potępiając jego osobę.
W Polsce do władzy doszedł pierwszy sekretarz KC Edward Ochab i premier Józef Cyrankiewicz. Na scenę polityczną wrócił Władysław Gomułka, który szybko piął się po szczeblach ówczesnej władzy, zmiany te były pozorne, odbywające się wewnątrz środowiska partyjnego i nie oznaczały większej demokratyzacji kraju.
W 1976 r. wprowadzono nowelizację do Konstytucji zawierające artykuły o przewodniej roli Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej oraz przyjaźni i współpracy ze Związkiem Radzieckim. W marcu 1982 r. powołano Trybunał Konstytucyjny i Trybunał Stanu ale ich rola była bardzo niewielka. Podobnie iluzoryczne były kompetencje innych pseudodemokratycznych organów jak Naczelny Sąd Administracyjny i powołany w 1987 r. Rzecznik Praw Obywatelskich.
17 września 1980 r. na zebraniu delegatów wyłonionych przez załogi zakładów pracy z całego kraju postanowiono utworzyć Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”, jego przewodniczącym został Lech Wałęsa. Perspektywy zmian ustrojowych pojawiły się jednak znacznie później.
Doprowadziły do nich dopiero obrady Okrągłego Stołu w lutym-kwietniu 1989 r., ich idea został sformułowana po raz pierwszy na spotkaniu generała Czesława Kiszczaka z Lechem Wałęsą, warunkiem obrad było wygaszenie przez Solidarność fali strajków w całym kraju.
Doszło do nowelizacji Konstytucji o tzw. nowele kwietniową na mocy której przywrócono Senat i urząd Prezydenta z realną władzą. Uchwalono nową ordynację wyborczą, według której 4 czerwca 1989 r. odbyły się wolne wybory do Sejmu. Zgromadzenie Narodowe wybrało Prezydentem PRL Wojciecha Jaruzelskiego.
Dopiero dalsza dekompozycja bloku wschodniego pozwoliła na dokończenie transformacji ustrojowej, uchwalono Ustawę z dnia 29 grudnia 1989 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (nowela grudniowa), która całkowicie zmieniła zasady funkcjonowania państwa i zerwała z dotychczasowym ustrojem tzw. demokracji ludowej.
Europosłowie w mediach społecznościowych
Europosłowie w mediach społecznościowych
Politycy docenili nowe drogi komunikowania się z wyborcami. Jak wykazują badania prowadzone w sieci, współczesna polityka już nie może bez nich istnieć.
Nie tylko młodzi ludzie korzystają z Naszej Klasy czy Facebooka, ten ostatni ma już pół miliarda użytkowników na całym świecie. Parlament Europejski zaplanował szkolenia z zakresu wykorzystania mediów społecznościowych w komunikacji z obywatelami Unii Europejskiej. Prowadzone są także warsztaty z tego tematu.
Prawie 60% europosłów z całej Unii korzysta z któregoś z mediów społecznościowych, większość traktuje je jako narzędzia bezpośredniej komunikacji z wyborcami. Informują w ten sposób o swoich poczynaniach w Parlamencie Europejskim. Podwoiła się ich liczba na Facebooku, rośnie świadomość znaczenia alternatywnych form komunikacji. Unijnym instytucjom już nie można zarzucić działań w oderwaniu od życia zwykłych ludzi.
Posłowie przyznają, że o niektórych wydarzeniach szybciej dowiedzieli się z mediów społecznościowych, dopiero później informacje pojawiły się w tradycyjnych. Widzą w nich sposób na zmniejszenie wydatków na promocje, znacznie taniej i efektowniej jest przekazywać informacje przez swój profil i linki. Dobrym przykładem zilustrowania tej tezy jest internetowa kampania Baracka Obamy.
Do komunikacji z wyborcami za pomocą Facebooka przyznaje się 69% ankietowanych, wzrosła popularność Twittera, eurodeputowani wykazali za to mniejszą cierpliwość w prowadzeniu blogów.
Wymaga to większej konsekwencji i poświęcenia czasu, z drugiej strony w pisanie postów angażowano w swoim czasie całe sztaby wyborcze, potem gorączka osłabła. Następny wysyp blogów nastąpi przypuszczalnie w 2014 r.
Rośnie zainteresowanie wiadomościami dostarczanymi za pomocą Internetu, posłowie szukają informacji na temat zagadnień dyskutowanych podczas obrad Parlamentu, eksperckich podsumowań interesujących tematów (także w Wikipedii), procesów tworzenia, kształtowania i przekształcania prawa.
Aż 89% eurodeputowanych zagląda na strony organizacji i podmiotów zajmujących się i interesujących procesem legislacyjnym oraz poświęcone konkretnym zagadnieniom dyskutowanym na forum parlamentarnym.
Z polskich eurodeputowanych oficjalny blog polityczny prowadzi na przykład Janusz Wojciechowski. Zajmuje się na nim problemami rolnictwa i znaczeniem sprawy wyrównania dopłat.
Sejm w Polsce
Sejm
W życiu politycznym Polski obecny jest od XVI wieku. Na początku swojego istnienia w naszym kraju skupiał tylko jeden stan, szlachtę, a przynależność zależała od posiadania ziemi. W języku staropolskim jego nazwa oznaczała zjazd ludności. Pierwszy udokumentowany sejm zwołał król Władysław Łokietek w 1331 r. w Chęcinach, co odnotował Jan Długosz.
Obecnie stanowi pierwszą izbę parlamentu, składa się z 460 posłów wybieranych w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich, proporcjonalnych, tajnych.
Zgodnie z Konstytucją kadencja trwa 4 lata, od dnia pierwszego posiedzenia do dnia poprzedzającego zebranie się Sejmu następnej kadencji. Prezydent może rozwiązać Sejm jeżeli nie powiedzie się powołanie Rady Ministrów lub nie otrzyma do podpisu ustawy budżetowej, przedłożonej Sejmowi przez Radę Ministrów w ciągu 4 miesięcy.
Obraduje pod przewodnictwem marszałka przez 3 dni co drugi tydzień, przebieg transmitowany jest przez radio i telewizję. Do pomocy w działaniu powołano Kancelarię Sejmu.
Funkcja ustawodawcza pierwszej izby parlamentu polega na uchwalaniu ustaw, w tym budżetu państwa oraz uchwał, ustanawianie ustroju państwa i wyznaczanie głównych kierunków politycznych.
Do zadań Sejmu należy: powoływanie i zatwierdzanie Rady Ministrów, w szczególnych wypadkach także samodzielne ustanowienie rządu (wotum nieufności do poprzedniego). Wybór i powoływanie: zastępcy przewodniczącego i członków Trybunału Stanu (18), sędziów Trybunału Konstytucyjnego, członków Krajowej Rady Sądownictwa, Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Rady Polityki Pieniężnej, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, prezesa NIK i NBP (na wniosek Prezydenta), Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, prezesa Instytutu Pamięci Narodowej oraz Marszałka Sejmu w porozumieniu z innymi organami państwowymi.
Może ogłosić wotum nieufności wobec całego rządu lub jednego z ministrów, udzielić absolutorium budżetowego (zatwierdzić budżet proponowany przez rząd), wystosować zapytania poselskie i interpelacje do członków rządu, prezesa NIK lub NBP, którzy mają 21 dni na odpowiedź.
Sejm kontroluje działalność samorządu terytorialnego w sposób pośredni lub bezpośredni na wniosek Prezesa Rady Ministrów.
Partie polityczne w Polsce
Partie polityczne w Polsce
Partia polityczna, czasami nazywana stronnictwem, to organizacja społeczna o określonym programie politycznym, realizująca jego wytyczne poprzez zdobycie, sprawowanie władzy, lub wywieranie wpływu na osoby sprawujące władze.
Partia jest organizacją o dobrowolnej przynależności, ma charakter członkowski i jako taka uchodzi za organizację społeczną. Zrzeszają obywateli świadomych swoich wspólnych interesów, poglądów, potrafiących w sposób zdyscyplinowany starać się o ich realizację przez zdobywanie i sprawowanie władzy.
Powinna konsolidować polityków według zdolności wyrażania, przekazywania i reprezentowania interesów określonych grup społecznych, starać się o ich realizacje, ukierunkowując politykę państwa zgodnie z zasadami demokracji. Cenną umiejętnością jest zdolność łączenia walki o interesy i rywalizację z innymi partiami z negocjacjami, kompromisami, mającymi na celu uwzględnienie interesów jak najszerszej grupy społeczeństwa.
Sytuację prawną reguluje Konstytucja i Ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych. Zakazane jest tworzenie partii nawiązujących w programach do totalitarnych metod i praktyk nazistowskich, faszystowskich, komunistycznych, dopuszczających nienawiść rasową i narodowościową, stosujących przemoc w celu zdobycia władzy, przewidujących utajnienie struktur lub członkostwa.
Może korzystać z praw dopiero po uzyskaniu wpisu do ewidencji partii politycznych w Sądzie Okręgowym w Warszawie. Wniosek musi mieć poparcie co najmniej 1000 obywateli.
Źródła finansowania są jawne a majątek powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dochodów majątkowych, dotacji i subwencji państwowych. Partia nie może prowadzić działalności gospodarczej.
Od 2001 r. subwencje może otrzymać partia, która podczas ostatnich wyborów do Sejmu przekroczyła 3% poparcia w przypadku kiedy sama tworzyła komitet wyborczy i 6% jeżeli weszła w skład koalicyjnego komitetu wyborczego.
Obecnie w parlamencie występują: Platforma Obywatelska, Prawo i Sprawiedliwość, Ruch Katolicko-Narodowy (ruch Patriotyczny), Sojusz Lewicy Demokratycznej, Polskie Stronnictwo Ludowe, Polska Jest Najważniejsza, Socjaldemokracja Polska, Stronnictwo Demokratyczne, Ruch Odbudowy Polski.