PRL i transformacja ustrojowa
PRL i transformacja ustrojowa
Sytuacja w kraju zmieniła się po śmierci Stalina w marcu 1953 r., zakończyła ona okres największego terroru i strachu. Nastąpił okres tzw. odwilży, który trwał do 1956 r., w tym czasie Chruszczow ogłosił w Moskwie, podczas zjazdu partii referat „O kulcie jednostki i jego następstwach” ujawniając w nim część zbrodni Stalina i potępiając jego osobę.
W Polsce do władzy doszedł pierwszy sekretarz KC Edward Ochab i premier Józef Cyrankiewicz. Na scenę polityczną wrócił Władysław Gomułka, który szybko piął się po szczeblach ówczesnej władzy, zmiany te były pozorne, odbywające się wewnątrz środowiska partyjnego i nie oznaczały większej demokratyzacji kraju.
W 1976 r. wprowadzono nowelizację do Konstytucji zawierające artykuły o przewodniej roli Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej oraz przyjaźni i współpracy ze Związkiem Radzieckim. W marcu 1982 r. powołano Trybunał Konstytucyjny i Trybunał Stanu ale ich rola była bardzo niewielka. Podobnie iluzoryczne były kompetencje innych pseudodemokratycznych organów jak Naczelny Sąd Administracyjny i powołany w 1987 r. Rzecznik Praw Obywatelskich.
17 września 1980 r. na zebraniu delegatów wyłonionych przez załogi zakładów pracy z całego kraju postanowiono utworzyć Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”, jego przewodniczącym został Lech Wałęsa. Perspektywy zmian ustrojowych pojawiły się jednak znacznie później.
Doprowadziły do nich dopiero obrady Okrągłego Stołu w lutym-kwietniu 1989 r., ich idea został sformułowana po raz pierwszy na spotkaniu generała Czesława Kiszczaka z Lechem Wałęsą, warunkiem obrad było wygaszenie przez Solidarność fali strajków w całym kraju.
Doszło do nowelizacji Konstytucji o tzw. nowele kwietniową na mocy której przywrócono Senat i urząd Prezydenta z realną władzą. Uchwalono nową ordynację wyborczą, według której 4 czerwca 1989 r. odbyły się wolne wybory do Sejmu. Zgromadzenie Narodowe wybrało Prezydentem PRL Wojciecha Jaruzelskiego.
Dopiero dalsza dekompozycja bloku wschodniego pozwoliła na dokończenie transformacji ustrojowej, uchwalono Ustawę z dnia 29 grudnia 1989 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (nowela grudniowa), która całkowicie zmieniła zasady funkcjonowania państwa i zerwała z dotychczasowym ustrojem tzw. demokracji ludowej.
Politycy z urodzenia, strategie polityczne
Politycy z urodzenia
W krajowej polityce znajdzie się pewnie co najmniej kilku polityków z urodzenia. Co to oznacza? Ni mniej ni więcej, jak to, że w poprzednich pokoleniach ich rodziny też zajmowały się polityką. Najczęściej rodzice. Zazwyczaj dzieci reprezentują tę samą opcję polityczną, co rodzice lub ewentualnie zbliżoną. Z politycznymi zdolnościami bywa już różnie. Niektórzy faktycznie mają do polityki talent i czują się w niej doskonale. Świetnie sobie radzą i z czasem budują swoją markę polityczną, niezależną od postaci rodzica. Inni z kolei bywają znani wyłącznie z tego, że są czyimiś dziećmi. I tutaj sprawa ma się podobnie jak w takich sytuacjach w show biznesie. To znaczy tacy dziedziczni politycy są znani z tego, że są znani i to właściwie ich jedyny atut. Nic nie robią, niewiele mają do powiedzenia, ale jednak politykami pozostają, chociaż może to zbyt duże słowo, bardziej odpowiednim określeniem byliby polityczni statyści. Wyborcy nie mają z nich wielkiego pożytku, podobnie zresztą jak partie, do których należą.
Strategie polityczne
Prowadzenie polityki, tak samo jak prowadzenie wojny czy biznesu wymaga odpowiedniej strategii. Nie jest to bowiem zadanie proste. Niestety najczęściej nie jest to czysta gra, w której wygrywa najlepszy. Praktycznie właśnie zwycięża ten, kto ma możliwie najlepszą strategię działania. Najczęściej takie polityczne plany, strzeżone pilnie przez szefów sztabów wyborczych i doradców, są wieloletnie. Zawierają też taktyki, które zostaną wykorzystane przy okazji wyborów. Im bardziej długookresowy plan, im więcej alternatyw, tym lepiej. Wówczas jest się przygotowanym praktycznie na każdą okoliczność, która może mieć miejsce. W końcu, gdy na przykład osiągnie się sukces i zdobędzie władzę, trzeba będzie podejmować również niepopularne decyzje, które nie wpłyną korzystnie na słupki poparcia. Trzeba wiedzieć jak taką sprawę przeprowadzić aby była możliwie jak najmniej szkodliwa. Z drugiej strony, trzeba też umieć zrobić wokół siebie dużo szumu, gdy zrobi się coś, co dobrze wygląda w oczach potencjalnych wyborców.
Arena
Arena polityczna
Terminologia wojskowa jest bardzo często wykorzystywana w wiecie polityki. Dzieje się tak ponieważ często spory polityków z innych ugrupowań przypominają wojną zamiast kulturalnej dyskusji. Na przykład o polu działań polityków mówi się jako o arenie politycznej, czyli miejscu na którym dochodzi do poważnej walki między stronnictwami. Na arenie politycznie może nie leje się krew ale padają tam ciężkie słowa, oskarżenia czy też podejrzenia, które często mają większy kaliber niż niejeden pocisk. Na politycznej arenie poległ już niejeden polityk, który chciał wygrać za wszelką cenę nie chodząc na kompromisy. Niestety na tej płaszczyźnie trzeba być elastycznym. Z jednej strony trzeba być jak lew odważnym i silnym, a z drugie strony trzeba postępować jak lis, chytrze i podstępnie, tylko takie postępowanie pozwala osiągnąć sukces polityką. Tyle że postępowanie lisa należy ukryć pod płaszczykiem kulturalnej dyskusji, w której liczą się prawdziwe i mocne argumenty obalające stanowisko przeciwnika z porażającą siłą.
Najważniejszy polityk
Najważniejszym politykiem w kraju jest prezydent, czyli przedstawiciel narodu na arenie międzynarodowej. Prezydentem może zostać praktycznie każdy, ponieważ wybierany jest przez całe społeczeństwo. Prezydent nie musi mieć wykształcenia wyższego, ponieważ uderzałoby to w zasady demokracji. Rola najważniejszego polityka w kraju w zasadzie sprowadza się do reprezentowania państwa za granicą i do zwierzchnictwa nad siłami zbrojnymi. Większą władzę w kraju ma premier, który przewodniczy radzie ministrów. Prezydent jednak jest najważniejszym politykiem ze względu na prestiż i role tego stanowiska. Głowa państwa musi być otoczona szacunkiem i powagą. Prezydent wraz ze swoją małżonką mieszka w Pałacu Prezydenckim, gdzie również przyjmuje ważnych, zagranicznych gości. Najważniejszy polityk w kraju mas bardzo dużo pracy, musi on utrzymywać przyjazne stosunki z prezydentami innych państw i nawiązywać z nimi kontakty nie tylko towarzyskie ale i gospodarcze. Od prezydenta zależy jak nasz kraj jest widziany za granicą.
Politologia & wybory
Politologia
Nauką, która zajmuje się polityką i jej wszystkimi aspektami jest politologia, czyli nauka o polityce. Politologia uczy młodych ludzi w jaki sposób powinno się rozwiązywać sprawy wagi państwowej. Uczy również sztuki dyskutowania i prowadzenia rozmów. Człowiek studiujący politykę powinien kierować się społecznymi pobudkami, powinien poświęcić się dla dobra swojego społeczeństwa, w taki sposób aby jego działalność przyniosła krajowi wiele korzyści. Jak doświadczenie pokazuje, większość polityków z zawodu nie jest politologiem. Najlepszym nauczycielem życia jest samo życie, a tego nie można nauczyć się na wykładach, dlatego też politologia powinna być tylko narzędziem pomocniczym u kogoś kto chce pieścić stanowisko w służbie publicznej. Politologia to tylko teoria, która ma pomóc wejść młodemu człowiekowi w zawikłany świat polityki, który pozostawia tylko jednostki mocne i silne. Reszta działaczy sama się wykrusza nie mogąc sobie poradzić w świecie polityki, który nie zawsze jest kolorowy i przyjemny.
Wybory
Jednym z najważniejszych okresów dla polityków są wybory do parlamentu, a także wybory prezydenckie, czy pomniejsze wybory do gmin. Każdy polityk kandydujący na określone stanowisko powinien sonie przygotować plan kampanii, według którego ma dożyć do wyborów. U najważniejszych polityków sprawami kampanii wyborczej zajmują się osoby, które wchodzą w skład sztabów wyborczych. Przygotowują one kampanię i pełnią nad nią kontrolę. Kandydat na stanowisko musi przekonać swoich wyborców, ze warto na niego głosować i że jest on odpowiednią osobą na to stanowisko. Żeby to osiągnąć potrzebne są obietnice czyli tak zwana kiełbasa wyborcza. Politycy prześcigają się w obietnicach licząc, że wyborcy wybiorą tego który najwięcej obieca. A w polityce chodzi o to, żeby obiecywać, to co jest możliwe do realizacji, a nie to co jest tylko słowem bez poparcia czynu. Niestety w polityce jest tak, że obietnice tworzy się bardzo szybko, a na ich realizację czeka się całymi latami, a czasem są zapominane przez polityków.
Podział wpływów i polityki
Podział wpływów
Wpływy w polskiej polityce nie są równomiernie rozłożone, jak jest to na przykład w przypadku Wielkiej Brytanii, gdzie laburzyści potrafią utrzymać władzę przez kilka kadencji Parlamentu Brytyjskiego, a ewentualne przejęcie władzy przez przeciwna partię odbija się szerokim echem na całym świecie polityki. Prawo i Sprawiedliwość dzieli się wpływami przede wszystkim z Platforma Obywatelską. Każda z tych partii ma jednak zupełnie inną grupę docelową wyborców, co sprawia, że ich interesy nie wchodzą sobie w drogę. I tak na przykład Prawo i Sprawiedliwość jest partia głównie osób o konserwatywnym spojrzeniu na krajową politykę, oraz na inne aspekty tej sprawy. Przede wszystkim wyborcy ci to emeryci i renciści. Platforma Obywatelska zaś kieruje swoje przesłanie przede wszystkim do osób młodych, dynamicznych i rozwijających się, które mają dość swobodne i liberalne podejście do życia. Nie zmienia to jednak postaci rzeczy, że wielu potencjalnych wyborców PiSu opowiada się za programem Platformy, jak również na odwrót.
Podział polityki
Politykę, jak i inne dyscypliny życia społecznego, można z grubsza podzielić na kilka mniejszych lub większych gałęzi różniących się od siebie niewielkimi detalami. I tak pierwszą dającą się najłatwiej chyba wyróżnić jest polityka społeczna. Polityka społeczna dotyczy wszelkich społecznych zagadnień, o których decydują ustawy, dzienniki ustaw, projekty konstytucji i nowe przepisy. I tak łatwo jest nam powiedzieć, że polityka społeczna jest między innymi polityką prorodzinną, polityką proedukacyjną i polityką profilaktyki zdrowotnej, czyli innymi słowy polityką prozdrowotną. Polityka gospodarcza to dział polityki zajmujący się wszelkimi zagadnieniami dotyczącymi ekonomii i gospodarki, podatków i finansów, jak również tym, co my możemy uznać za zupełnie zbędne. Polityka gospodarcza zastanawia się nad zasadnością podnoszenia podatku VAT, zniesieniem ulg czy przywróceniem ulg podatkowych dla konkretnych osób na konkretne cele. Polityka zagraniczna kraju, jak również dyplomacja, zajmuje się wszystkimi międzynarodowymi układami naszego państwa i jego stosunkiem do innych państw.