Demokracja parlamentarna
Demokracja parlamentarna
Termin demokracja wywodzi się z języka greckiego i został utworzony ze słów „lud” i „rządze”, oznaczając władzę ludu czyli ogółu pełnoprawnych obywateli. Obecnie dominuje demokracja parlamentarna, w której uprawnienie do głosowania wybierają członków parlamentu jako przedstawicieli.
Liczba mandatów zależy od ilości oddanych głosów na poszczególne partie oraz obowiązującej ordynacji wyborczej. Gwarantem jej istnienia jest konstytucja. Może być stopniowana, co oznacza że w ustroju udział ogółu obywateli może być różny, większy lub mniejszy. Na przykład we współczesnych monarchiach konstytucyjnych władza formalnie należy do króla lecz faktycznie wzajemne stosunki między władcą a poddanymi reguluje konstytucja, która może oddać całą władzę poddanym.
Demokracja pośrednia, zwana też przedstawicielską, to rodzaj demokracji, w której decyzję podejmują przedstawiciele społeczeństwa wybrani w wyborach.
Według obecnie przyjmowanych kryteriów za państwa demokratyczne uznaje się takie, których ustrój opiera się na dostępności polityki dla wszystkich zainteresowanych bez ograniczeń klasowych, rasowych, majątkowych, religijnych lub ze względu na płeć. Muszą posiadać możliwość wybierania kandydatów na stanowiska publiczne przez ogół obywateli, stanowiska te mają być dostępne dla wszystkich, nie objętych wyrokiem sądowym pozbawiającym praw publicznych.
Częścią demokracji jest suwerenność narodu oznaczająca, że władza zwierzchnia należy do społeczności żyjącej w granicach państwa oraz zasada reprezentacji oznaczająca przekazywanie uprawnień przysługujących władzy na przedstawicieli wybieranych przez naród w wyborach powszechnych i działających następnie pod kontrolą narodu.
Wybory uznawane są za główne źródło prawomocności władzy, w ten sposób potwierdzana jest jej legalność na drodze cyklicznych wyborów powszechnych. Obywatele mają prawo zrzeszać się w partie polityczne i wybierać przedstawicieli władzy spośród różnych orientacji politycznych. W państwie demokratycznym istnieją wyspecjalizowane instytucje kontrolujące władzę aby zapobiec jej nadużyciu. Ośrodki władzy kontrolują się wzajemnie oraz na drodze zorganizowanej opozycji politycznej.
Obywatele posiadają wolność przekonań, religii i wypowiedzi.
Istnieją instytucje chroniące prawa obywatelskie na przykład przed nadmierną i nieuzasadnioną ingerencją władzy w życie jednostek.
Politycy z urodzenia, strategie polityczne
Politycy z urodzenia
W krajowej polityce znajdzie się pewnie co najmniej kilku polityków z urodzenia. Co to oznacza? Ni mniej ni więcej, jak to, że w poprzednich pokoleniach ich rodziny też zajmowały się polityką. Najczęściej rodzice. Zazwyczaj dzieci reprezentują tę samą opcję polityczną, co rodzice lub ewentualnie zbliżoną. Z politycznymi zdolnościami bywa już różnie. Niektórzy faktycznie mają do polityki talent i czują się w niej doskonale. Świetnie sobie radzą i z czasem budują swoją markę polityczną, niezależną od postaci rodzica. Inni z kolei bywają znani wyłącznie z tego, że są czyimiś dziećmi. I tutaj sprawa ma się podobnie jak w takich sytuacjach w show biznesie. To znaczy tacy dziedziczni politycy są znani z tego, że są znani i to właściwie ich jedyny atut. Nic nie robią, niewiele mają do powiedzenia, ale jednak politykami pozostają, chociaż może to zbyt duże słowo, bardziej odpowiednim określeniem byliby polityczni statyści. Wyborcy nie mają z nich wielkiego pożytku, podobnie zresztą jak partie, do których należą.
Strategie polityczne
Prowadzenie polityki, tak samo jak prowadzenie wojny czy biznesu wymaga odpowiedniej strategii. Nie jest to bowiem zadanie proste. Niestety najczęściej nie jest to czysta gra, w której wygrywa najlepszy. Praktycznie właśnie zwycięża ten, kto ma możliwie najlepszą strategię działania. Najczęściej takie polityczne plany, strzeżone pilnie przez szefów sztabów wyborczych i doradców, są wieloletnie. Zawierają też taktyki, które zostaną wykorzystane przy okazji wyborów. Im bardziej długookresowy plan, im więcej alternatyw, tym lepiej. Wówczas jest się przygotowanym praktycznie na każdą okoliczność, która może mieć miejsce. W końcu, gdy na przykład osiągnie się sukces i zdobędzie władzę, trzeba będzie podejmować również niepopularne decyzje, które nie wpłyną korzystnie na słupki poparcia. Trzeba wiedzieć jak taką sprawę przeprowadzić aby była możliwie jak najmniej szkodliwa. Z drugiej strony, trzeba też umieć zrobić wokół siebie dużo szumu, gdy zrobi się coś, co dobrze wygląda w oczach potencjalnych wyborców.